santaesperanza
თავდასხმის დღიური
ავტორი: ანდრეი კურკოვი მთარგმნელი: ნოდარ მანჩხაშვილი მწერალი, ჟურნალისტი და სცენარისტი ანდრეი კურკოვი, რომლის ნაწარმოებებიც უკრაინელ ავტორებს შორის ყველაზე მეტჯერაა თარგმნილი უცხო ენებზე, ცნობილი თავისი რომანებით გახდა. როგორც საბავშვო, ისე საუფროსო პროზის ავტორმა, დოკუმენტური ნამუშევრებითაც გაითქვა სახელი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი 2014 წლის ნაშრომი-რეპორტაჟი „უკრაინული დღიური: ცნობები კიევიდან“, რომელიც ამ წლის მღელვარე მოვლენებს ასახავს. 2022 წლის თებერვალში უკრაინაში რუსეთის შეჭრამ მთელ მსოფლიოს თავზარი დასცა. ომს, რომელიც დღემდე გრძელდება და რომელმაც სრულიად შეცვალა არსებული მსოფლიო წესრიგი, ანდრეი კურკოვი თავის მშობლიურ კიევში შეხვდა. მწერლის მიერ ომის დაწყებამდე და მის პარალელურად წარმოებული რეპორტაჟები და დღიურები 21-ე საუკუნის ამ მასშტაბური და დიდმნიშვნელოვანი კონფლიქტის ერთ-ერთი საგულისხმო წყაროა. რუსეთის თავდასხმიდან მალევე კურკოვი სოფლად, თავის აგარაკზე გადასახლდა და იქ გააგრძელა დღიურების წერა. ამ დღიურებში იგი დოკუმენტურად აღწერს უკრაინელი მოსახლეობის მძიმე ყოველდღიურობას, მათ განწყობას და შეურიგებელ ბრძოლას ოკუპანტებთან. არაერთი ბრიტანული თუ საერთაშორისო გამოცემა მწერალს მუდმივად სთხოვს კომენტარს უკრაინის ომთან დაკავშირებით და ისიც დაუზარებლად აძლევს მათ ინტერვიუებს, რითაც ომის პერიოდში უკრაინელი ხალხის ხმად იქცა. „თავდასხმის დღიური“ 2022 წლიდან დღემდე მიმდინარე ომის ქრონიკებია, რომელშიც ანდრეი კურკოვი გულახდილად და უკომპრომისოდ უყვება მსოფლიოს ყოფით სიმართლეს უკრაინაში რუსეთის შეჭრაზე და უკრაინელი ხალხის დაუმორჩილებლობაზე.  
17.9
თარგმანი და ორიგინალი
ავტორი: ლევან ბრეგაძე   ლევან ბრეგაძის „თარგმანი და ორიგინალი“ მრავალმხრივ მნიშვნელოვანი წიგნია. უპირველესად იმის გამო, რომ პროფესიონალი კრიტიკოსისა და მთარგმნელის მიერაა დაწერილი. იშვიათია ასე ბუნებრივად ერწყმოდეს ერთმანეთს ავტორის გამოცდილება, ინტერესების მრავალფეროვნება და უამრავი სიღრმისეული საკითხის მარტივად, ფართო მკითხველისთვის გასაგებ ენაზე გადმოცემის უნარი.   ლიტერატურული პროცესის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული უბნის – ქართულად და ქართულიდან თარგმნილი ნაწარმოებების – მიუკერძოებლად შეფასებას ისახავს მიზნად კრიტიკული წერილების ეს კრებული.    დღეს „კარგ ტონად“ ითვლება ხმამაღლა და დანანებით თქმა, რომ საქართველოში სალიტერატურო კრიტიკა არ არსებობს. ეს უარგუმენტო ნიჰილისტური ფრაზა, სინამდვილისადმი ზერელე, უპასუხისმგებლო დამოკიდებულების გამომხატველი, უკვე მომაბეზრებელი გახდა. თუნდაც ეს წიგნია იმის დასტური, რომ ამ სფეროში ისე სავალალოდ სულაც არა გვაქვს საქმე, როგორც უნდათ, რომ წარმოადგინონ.
14.6
იგივე მარად
ავტორი: პაატა ჩხეიძე   „სამყარო მრავალფეროვანია და სწორედ ამ მრავალფეროვნებაშია მისი ხიბლი, წინააღმდეგ შემთხვევაში ჩვენი ყოველდღიურობა მოსაწყენ არსებობად გადაიქცეოდა, ადამიანები კი ერთნაირად ჩაცმული, ერთნაირად მოფიქრალი ბიოლოგიური ორგანიზმები ვიქნებოდნენ. ხალხი მაშინ ხდება საზოგადოება, როდესაც განსხვავებული შეხედულებების მიუხედავად  ერთმანეთთან საუბარსა და აზრთა გაცვლა-გამოცვლას სწავლობს – ასე იყო ყველგან, სადაც დიდი ხელოვნება, დიდი ლიტერატურა, დიდი აღმოჩენები და მნიშვნელოვანი პოლიტიკური თუ სოციალური დოქტრინები ყალიბდებოდა, მათ შორის კონსერვატიზმიც, რომელსაც ეძღვნება კიდეც წინამდებარე კრებული. ხოლო თუ ვინმეს უნდა დაეწერა წიგნი დასავლურ კონსერვატიზმსა და მის მამებზე, ეს უდავოდ პაატა ჩხეიძე უნდა ყოფილიყო, ვისი ცხოვრებისეული კრედოც, ერთი შეხედვით, ძალზე მარტივად, მაგრამ მრავლისმთქმელად ჟღერს – იგივე მარად. თუმცა უსამართლობა იქნება ამ კრებულის მხოლოდ პოლიტიკური ფილოსოფიის ჭრილში განხილვა, რადგან შიგნით არაერთ საიტერესო ესეის წააწყდებით პოეზიაზე, პროზაზე, ფერწერაზე, რომლებშიც ბევრი ორიგინალური მიგნება თუ მოსაზრებაა გამოთქმული, მაგრამ რამდენადაც ეს მაინც პაატა ჩხეიძის, გავბედავ და ვიტყვი, ყველაზე პირადი წიგნია, რაც აქამდე გამოუქვეყნებია, თითოეულ ამ ესეიში გამოსჭვივის ნამდვილი კონსერვატორის მსოფლმხედველობა, იმ კონსერვატორისა, რომელსაც ისტორიისა და ტრადიციის უწყვეტობის სჯერა, და რომელსაც ინტელექტუალური ნათესავობა აკავშირებს ედმუნდ ბერკთან, ჯონ ადამსთან, ჯორჯ სანტაიანასთან, ტომას ელიოტთან თუ სხვებთან...“ – დავით ხიზამბარელი
14.95
კალამს მიდევნებით დაწერილი
ავტორი:  ზაალ სამადაშვილი   ნელ-ნელა, ერთმანეთის მიყოლებით გაიღვიძეს ცნობიერებაში დიდი ხნის წინ დამკვიდრებულმა, მის კუთხე-კუნჭულებში ცხოვრებიდან და წიგნებიდან გადმობარგებულმა ფილოსოფოსებმა, სასულიერო პირებმა, პოლიტიკოსებმა, მეომრებმა და მეც ავმოძრავდი. ამას სხვები გუმანს, ალღოს უწოდებენ და სწორად გადადგმულ ნაბიჯებს მათ კარნახს მიაწერენ, მე კი ხსენებულ პერსონაჟებს ვუმადლი რთულად დასაძლევი დაბრკოლებების გადალახვასა და მნიშვნელოვანი საქმეების განხორციელებას.   ვფიქრობ, რომ სხვადასხვა დოზით თითქმის ყველა ჩვენგანში ბინადრობენ ბუნებისა და გონების მესაიდუმლეები, ნებისმიერი სახის სტრატეგიისა და ტაქტიკის შემმუშავებლები, ათას ფათერაკგამოვლილი, რისკიანი მოგზაურები, „ყოფიერების აუტანელ სიმსუბუქეს“ გარიდებული ასკეტები და გამონაკლისი არც მე ვარ.
12
კინტო – აკრძალული თემა?
ავტორი: ოლეგ პანფილვი   შესაძლებელია თუ არა, „კინტოური“ უხამს ცეკვად მივიჩნიოთ? ნებისმიერი ერის კულტურა უძველესი ტრადიციებიდან და რწმენა-წარმოდგენებიდან იღებს სათავეს, ამასთან, გარე გავლენებსაც ხშირად განიცდის. ზოგადად, იმას, რაც ერთხელ გახალხურდება, წინააღმდეგობას ვერვინ გაუწევს. კინტო და „კინტოური“, ერთობ თავისებური წარმოშობის მიუხედავად, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ნაწილად დარჩება.   ამასთანავე, შეუძლებელია კინტო ქართულ კულტურასთან გავაიგივოთ – იგი გარედან მოსული მოვლენაა. თუმცა, 400 წელზე მეტია, რაც კინტო და „კინტოური“ ჩართულია ქვეყნის საზოგადოებრივ და კულტურულ ცხოვრებაში, ხოლო ლეგენდები და მითქმა-მოთქმა, როგორც წესი, მუდამ გაზვიადებულია, მით უფრო მაშინ, როცა საქმე ქრისტიანობის თვალსაზრისით რაიმე უგვანო მოვლენას ეხება. სექსუალობა „კინტოურში“ განზრახ შეტანილი ჩანს, მაგრამ დღემდე არც ერთი დამადასტურებელი საბუთი არ გვაქვს, თითქოს კინტოები სექსუალური მონობის მხვერპლნი იყვნენ.
14.9
ლექციები ლიტერატურაზე
ავტორი: ვლადიმირ ნაბოკოვი მთარგმნელი: ქეთევან გრძელიძე „ნაბოკოვის, როგორც ლიტერატურის კრიტიკოსის რეპუტაცია, რომელიც ინგლისურენოვან სამყაროში პუშკინზე მონუმენტური ნაშრომითა და ფროიდის, ფოლკნერისა და მანის შესახებ ქედმაღლური კომენტარებით შემოიფარგლებოდა, ერთიორად გაიზარდა ამ სალექციო კურსში მოქცეული სიღრმისეული და თანმიმდევრული შეფასებების მთელი სპექტრით, იქნება ეს ჯეინ ოსტინის „ჩაღიმებული“ სტილის არაჩვეულებრივი პორტრეტი, დიკენსის ხატოვანების გულთბილი მიმოხილვა, ფლობერის კონტრაპუნქტების მოწიწებით აღსავსე ანალიზი, თუ ჯოისის მოწიკწიკე სინქრონიზაციის რთული მექანიზმის კრძალვითა და რიდით გაშიშვლება, როგორც ბავშვი შლის თავის პირველ მაჯის საათს, რომ მისი შიგთავსი ნახოს”, — ჯონ აპდაიკი.
30
ლიტერატურული წახნაგები – გილგამეშიდან ენეასამდე #1
ავტორი: ლევან ბერძენიშვილი „ლიტერატურული წახნაგების“ პირველ ტომში ძველი მსოფლიოს ლიტერატურა მოხვდა. ყველაფერი იწყება გილგამეშის ეპოსით. ამ ეპოსის სახით ჩვენ წინაშეა მსოფლიოს უძველესი ლიტერატურული ძეგლი. ეს ეპოსი დაიკარგა და მეცხრამეტე საუკუნეში გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს. მანამდე მიიჩნეოდა, რომ პირველი დიდი ტექსტები, „ილიადას“ და „ოდისეას“ სახით, ჰომეროსმა დაგვიტოვა. ჰომეროსი უდიდესი ავტორია, ბუნებრივია, ჩვენ შევეხეთ საკითხების მთელ წყებას, რომელსაც მეცნიერები „ჰომეროსის საკითხის“ სახელით განიხილავენ, ვისაუბრეთ აქილევსის, ჰექტორის, აიასის, ოდისევსისა და აგამემნონის სახეებზე, ტროის ომზე, მის რეალობასა და ქრონოლოგიაზე, მასში ქართველების მონაწილეობაზე და ა. შ.   ჰომეროსთან ერთად ჩვენს წიგნში საუბარია ანტიკურ თეატრზე, ესქილეზე, სოფოკლეზე, ევრიპიდეზე, არისტოფანეზე, მათს ტრაგედიებსა და კომედიებზე, მათს ურთიერთობებზე, პერსონაჟებზე, დრამის წარმოშობაზე, თეატრის განვითარებაზე, ცალკეულ გრანდიოზულ პერსონაჟებზე: ოიდიპოსზე, ანტიგონეზე, მედეაზე, ორესტეზე... ტრაგედიასთან ერთად ვისაუბრეთ ძველ ანტიკურ კომედიაზე, კომედიის მამაზე, არისტოფანეზე, და მის გამორჩეულ პიესებზე: „მხედრებზე“, „ლისისტრატესა“ და „ბაყაყებზე“.   ძველი ბერძნული პროზა ჩვენს წიგნში წარმოდგენილია პლატონის უკვდავი დიალოგებით – „სოკრატეს აპოლოგიითა“ და „ნადიმით“. გენიალური ფილოსოფოსი ბრწყინვალე სტილისტი იყო, რომელიც ურთულეს ფილოსოფიურ იდეებს ფაქიზი მხატვრული ქსოვილით მოსავდა. პლატონი იწყებს თავისი უკვდავი მასწავლებლის სიკვდილით და აგრძელებს სიყვარულის უკვდავების იდეით.   ყველაფერ ამას მოსდევს საუბარი პუბლიუს ვერგილიუს მაროს „ენეიდაზე“, რომაულ „ილიადაზე“, რომელიც თავისი ეპოქის უდიდეს პოეტს რომის იმპერატორმა, გაიუს იულიუს კეისარ ოქტავიანუს ავგუსტუსმა შეუკვეთა. წიგნს ასრულებს ბოლო შტრიხი – ვერგილიუსის მიერ აღწერილი ენეასის, კეთილშობილი და ღვთისმოსავი გმირის, სახე...
18.95
ლიტერატურული წახნაგები – დოსტოევსკიდან ბორხესამდე #3
ავტორი: ლევან ბერძენიშვილი ლიტერატურული წახნაგების მესამე ტომი მოიცავს მსოფლიო ლიტერატურას ერთ-ერთი ყველაზე უხვსიტყვიანი მწერლიდან, ფიოდორ დოსტოევსკიდან ლიტერატურის ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე უფრო სიტყვაძუნწ მწერლამდე, ხორხე ლუის ბორხესამდე. დოსტოევსკი და ტოლსტოი ასრულებენ კლასიკურ ლიტერატურას, მათ ბოლომდე მიიყვანეს რეალიზმის შესაძლებლობები და დასახეს ახალი, მოდერნისტული ლიტერატურის კონტურები, მათ შორის, ცნობიერების ნაკადის პირველსახეობა (ანა კარენინას სიკვდილის ეპიზოდი, დოსტოევსკის შედევრი Кроткая – „თვინიერი“).   დაიწყო მოდერნიზმი, ლიტერატურა შეიცვალა. ერთ-ერთი ყველაზე დიდი იმპულსი, რომელიც ლიტერატურამ მიიღო მეოცე საუკუნეში, იყო მარსელ პრუსტის შემოქმედება, განსაკუთრებით მისი უზარმაზარი ნაშრომი „დაკარგული დროის ძიებაში“. „წახნაგების“ მესამე ტომში თომას მანის მხოლოდ ერთი ნოველაა განხილული, მაგრამ „სიკვდილი ვენეციაში“ ბევრი მწერლის დიდ რომანს გაუტოლდებოდა. უდიდესი მწერალი, ჰერმან ჰესე კი სწორედ თომას მანთან მიმოწერითაა წარმოდგენილი, ოღონდ უნდა ითქვას, რომ ეს მიმოწერაც ბევრი დიდი რომანის ტოლფასია.   განსაკუთრებული ყურადღება მივაქციეთ მეოცე საუკუნის მეორე ნახევრის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ლიტერატურულ სკანდალს, რომელმაც შემდეგ კინოშიც გადაინაცვლა: იგულისხმება გენიალური ბერძენი მწერლის, ნიკოს კაზანძაკისის მრავალ ქვეყანაში აკრძალული შედევრი „ქრისტეს უკანასკნელი ცდუნება“. გვერდი არ ავუარეთ მეოცე საუკუნის ლიტერატურის პირმშოს, დისტოპიას, ანტიუტოპიას, რომელიც ჩვენს წიგნში ამ ჟანრის მთავარმა დიდოსტატმა, საუკუნის უდიდესმა ინტელექტუალმა, ოლდოს ჰაქსლიმ წარმოადგინა.   განსაკუთრებული ყურადღება დავუთმეთ საუკუნის ლიტერატურულ კერპებს, ნობელიატებს: უილიამ ფოლკნერს, იასუნარი კავაბატასა და ალბერ კამიუს. ხოლო მეოცე საუკუნის ლიტერატურაზე საუბარი დავამთავრეთ ნობელის პრემიის ყველაზე უსამართლო გამოტოვებაზე, გენიალურ ხორხე ლუის ბორხესზე.
18.95
ლიტერატურული წახნაგები – რუსთაველიდან ნიცშემდე #2
ავტორი: ლევან ბერძენიშვილი   „ლიტერატურული წახნაგების“ მეორე ტომი მოიცავს მსოფლიო ლიტერატურას რუსთაველიდან ნიცშემდე. ანტიკურობის უკანასკნელი გრანდიოზული შედევრის, ვერგილიუსის „ენეიდის“ შემდეგ საუკუნეების განმავლობაში მსოფლიო ლიტერატურამ ვერაფერი ვერ შექმნა. ქრისტიანობა ებრძოდა წარმართობას და ფიგურალურად რომ ვთქვათ, „ევლალიას წამება“, „როლანდის სიმღერა“, „ბეოვულფი“ და „ნიბელუნგები“ ებრძოდნენ „ილიადას“, „ოიდიპოს მეფეს“, „მედეასა“ და „მეტამორფოზებს“.   ბუნებრივია, ქრისტიანობამ ეს ბრძოლა ვერ მოიგო. დაიკარგა ძველი ტექსტების უდიდესი ნაწილი, მაგრამ ბრძოლას მაინც ჰომეროსი და მისი მეგობრები იგებდნენ. ბოლოს და ბოლოს, მოიძებნა კომპრომისი: არ ივარგა ფორმულამ „როლანდი“ „ილიადის“ წინააღმდეგ, სამაგიეროდ ივარგა ფორმულამ „დანტე და ვერგილიუსი“, ქრისტიანობამ კარი გაუღო ანტიკურობას და მსოფლიო ლიტერატურა ხელახლა იშვა. ეს მოვლენა, უპირველეს ყოვლისა, ჩვენთან დაიბადა. ამიტომ გახსნის ამ ტომს სტატია „რუსთაველი და ჰომეროსი“. რუსთაველი და ჰომეროსი, დანტე და ვერგილიუსი, რენესანსი და ახალი დრო, – აი, რაზე გვექნება საუბარი.   ეს საუბარი მოიცავს: რუსთაველს, დანტეს, რაბლეს, სერვანტესს, შექსპირს, გაივლის ფრანგულ კლასიციზმს – ჟან-ბატისტ მოლიერს, ჟან რასინსა და პიერ კორნელს და მივა გუსტავ ფლობერამდე, ედგარ პომდე, ჩარლზ დიკენსამდე, ემილი ბრონტემდე და ფრიდრიხ ნიცშემდე, ანუ მეცხრამეტე საუკუნის თითქმის დასასრულამდე...
18.95
მადამ გილიოტინას საყვარლები
ავტორი: ფრიდონ საყვარელიძე     „ძვირფასო მკითხველო, როგორც ყველა კარგ წიგნს, ამ წიგნსაც თავისი საიდუმლო აქვს და იგი იმ კაცს ეხება, რომლის სახელიც სიკვდილის მანქანას საუკუნოდ დაუკავშირდა, – ექიმსა და პარლამენტარს, ჟოზეფ-იგნას გილიოტენს. სხვათა შორის, წიგნის ავტორი, პარლამენტარი ფრიდონ საყვარელიძეც, განათლებით ექიმია, ოღონდ, სიკვდილთან შეწყვილებული ფრანგი კოლეგისგან განსხვავებით, ცხოვრებას ადამიანის უფლებებსა და მთავარ ღირებულებებს, სიცოცხლესა და თავისუფლებას უძღვნის“. (ლევან ბერძენიშვილი)
7.9
მარტოობის ჩუმი ედემი
ავტორი: ჯემალ ქარჩხაძე   წიგნში პირველად ქვეყნდება ჯემალ ქარჩხაძის “უბის წიგნაკის ჩანაწერები”. ეს ჩანაწერები სხვადასხვა დროსაა დაწერილი და რამდენიმე ბლოკნოტშია გაბნეული. ჩვენ ამოვკრიბეთ გარკვეული ნაწილი, რომელთა გამოქვეყნებაც მიზანშეწონილად მივიჩნიეთ ამ ეტაპზე და დავაჯგუფეთ სამ ნაწილად. ესენია: რომან “განზომილებისთვის” განკუთვნილი ჩანაწერები, პუბლიცისტური წერილებისათვის გაკეთებული მონახაზები, და სხვადასხვა ხასიათის მცირე ტექსტები – მხატვრული სახეები, მოსაზრებები, და ზოგჯერ მთელი სიუჟეტებიც კი. უბის წიგნაკის ჩანაწერებთან ერთად, წიგნს დავურთეთ ამონარიდები ჯემალ ქარჩხაძის პუბლიცისტიკიდან და პროზიდან. წიგნი დავაბოლოვეთ სტატიით “რამდენიმე ფსიქოლოგიური შტრიხი ჩვენი უახლესი ისტორიისათვის”, რომელიც ჯემალ ქარჩხაძის ერთადერთ კონცეპტუალურ ესეს წარმოადგენს. ვფიქრობთ, ასეთი სახით მოწოდებული მწერლის შინაგანი სამყარო დამატებით არხს გაუხსნის და ხედვის ახალ კუთხეს შემატებს ქარჩხაძის ერთგულ მკითხველს.
17.9
მე, ბებია-ბაბუა, დედა, მამა და გია ფერაძე
ავტორი: ილიკო ფერაძე   ეს არის ერთი თბილისური ოჯახის ასწლიანი საგა, რომლის ცენტრში დგას მსახიობ გია ფერაძის ფიგურა. ბევრი რამ დაწერილა ამ გამორჩეული ადამიანის ცხოვრებაზე, ბედსა თუ შემოქმედებაზე, მაგრამ ვერავინ ჰყვება ისე საინტერესოდ და შთამბეჭდავად, როგორც მისი ძმა – ილიკო ფერაძე.   წიგნში მკითხველის თვალწინ ცოცხლდება გარდასული დროის სურათები და ხვდები, რომ ეს დრო სხვა არაფერია, თუ არა ადამიანური ურთიერთობები, რომელიც პოეზიის სიმაღლემდე ჰყავდათ აყვანილი თბილისში მცხოვრებ მეტისმეტად უბრალო, მაგრამ მაღალი სულის ადამიანებს.
13.95
მშობლიურ მიწასა და უცხო მიწათა შორის – I
ლადო არველაძე (1908-1975) მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე და ემიგრანტია. ის 1942 წელს სევასტოპოლთან მომხდარი საბრძოლო შეტაკების დროს ჩავარდა ტყვედ. იმყოფებოდა უკრაინის, პოლონეთისა და გერმანიის ტყვეთა ბანაკებში, შემდეგ კი მოხვდა იტალიაში, გერმანელთა მიერ შექმნილ ქართულ ბატალიონში.   ომის დასრულების შემდეგ იტალიიდან საცხოვრებლად ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადასული ლადო არველაძე აქტიურად ერთვება იქაური ქართული სათვისტომოს საქმიანობაში. არის საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის ამერიკული საბჭოს გამგეობის წევრი, მოგვიანებით კი – თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელი.   ჩვენ შემოგვრჩა ლადო არველაძის დღიური. ის საკუთარ განვლილ ცხოვრებისეულ გზაზე მოგვითხრობს და ამის პარალელურად გამოთქვამს მოსაზრებებს ისტორიული პროცესების ირგვლივ, გვაწვდის ცნობებს სხვა ემიგრანტ ქართველებზე, მსჯელობს საქართველოს ბედზე. მასში განხილულია ავტორის თვალით დანახული მეორე მსოფლიო ომი და ომის შემდგომი ემიგრაციის წლები.
39.95
სიახლე
მშობლიურ მიწასა და უცხო მიწათა შორის – II
ლადო არველაძე (1908-1975) მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე და ემიგრანტია. ის 1942 წელს სევასტოპოლთან მომხდარი საბრძოლო შეტაკების დროს ჩავარდა ტყვედ. იმყოფებოდა უკრაინის, პოლონეთისა და გერმანიის ტყვეთა ბანაკებში, შემდეგ კი მოხვდა იტალიაში, გერმანელთა მიერ შექმნილ ქართულ ბატალიონში.   ომის დასრულების შემდეგ იტალიიდან საცხოვრებლად ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადასული ლადო არველაძე აქტიურად ერთვება იქაური ქართული სათვისტომოს საქმიანობაში. არის საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის ამერიკული საბჭოს გამგეობის წევრი, მოგვიანებით კი – თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელი.   ჩვენ შემოგვრჩა ლადო არველაძის დღიური. ის საკუთარ განვლილ ცხოვრებისეულ გზაზე მოგვითხრობს და ამის პარალელურად გამოთქვამს მოსაზრებებს ისტორიული პროცესების ირგვლივ, გვაწვდის ცნობებს სხვა ემიგრანტ ქართველებზე, მსჯელობს საქართველოს ბედზე. მასში განხილულია ავტორის თვალით დანახული მეორე მსოფლიო ომი და ომის შემდგომი ემიგრაციის წლები.
34.95
ნაგერალა
ავტორი:  გელა ჩარკვიანი   გელა ჩარკვიანის ჩანაწერების ახალი, შევსებული გამოცემა, ფოტოებითა და ავტორის ავტოგრაფით.   „გულზე ხელს დავიდებ და გულწრფელად გეტყვით – არასდროს მიფიქრია, რომ ჩემს უბის წიგნაკში დარჩენილი ფრაზები და პასაჟები, რომლებიც მემუარული წიგნის წერისას ვერ გამოვიყენე, თავად დაიდებდნენ ბინას ამ ლამაზ გამოცემაში. ამიტომაც დავარქვი მას ნაგერალა. საბა ამ სიტყვას განმარტავს როგორც „დაუთესავად მოსულს“. ქართული ენის განმარტებით ლექსიკონში კი ვკითხულობთ: „ნაგერალა – მოსავლის აღებისას მიწაში ჩაბნეულ და ჩარჩენილ თესლიდან აღმოცენებული კულტურული მცენარე“. მკითხველს ამთავითვე ბოდიშს მოვუხდი – აღმოცენებულ მცენარეთა შორის მან შეიძლება ზოგი ნაკლებად კულტურულიც აღმოაჩინოს. ვიცი, არ დამძრახავს, ნაგერალების უმეტესობა ხომ ფაქტებზე, პიროვნებებსა და მიმდინარე მოვლენებზე სპონტანური რეაგირების, სევდიანი და მხიარული რემინისცენციების შედეგად დაიბადა. მოვლენები ერთგვაროვანი როდი იყო, კომიკურს ტრაგიკული ცვლიდა, სიცილს – ცრემლი, სიამოვნებას – გაუსაძლისი ტკივილი...“ (ავტორის წინასიტყვაობიდან)
15.2
ნაგერალა 2
ავტორი: გელა ჩარკვიანი   ნაგერალა – მეორე სეზონი. როგორც თანამედროვე ამერიკულ სერიალებშია: წინა სეზონის სიუჟეტი, ამბები და თემები ბუნებრივად იგულისხმება, მაგრამ დროდადრო უფრო მძაფრდება, ახალ ნაკადებს, დრამას და ხასიათებს დაიმატებს ხოლმე.   ნაგერალა 2 კონტრასტების წიგნია, ისევე როგორც ამ წიგნის ავტორის ცხოვრება – გვიანი სტალინური პერიოდიდან თანამედროვე ლიბერალურ დემოკრატიამდე. პროფესიულ გამოცდილებაზე წერს თუ ჰობიზე, წარსულის მემკვიდრეობაზე თუ უახლეს ტენდენციებზე, გელა ჩარკვიანის ჩანაწერებს ყოველთვის თან ახლავს გულწრფელობა, სანდოობა, თემის სიღრმისეული ცოდნა და თვითირონია/იუმორი.   წიგნში ნოველასავით საკითხავი ბევრი ამბავიც შეგხვდებათ, რომელიც მოწყენისა და შესვენებისთვის სულ უფრო ნაკლებ დროს დაგიტოვებთ. კითხვა კი, სადაც გადაშლით, ნებისმიერი გვერდიდან შეგიძლიათ დაიწყოთ – თუნდაც ახლავე.
14.95
ნაგერალა 80
ავტორი: გელა ჩარკვიანი   გელა ჩარკვიანის ახალი წიგნი, ავტორის ცხოვრებასავით, პოლიჟანრულია: ჩანაწერების გარდა, აქ მე-20 საუკუნის 70-80-იან წლებში დაწერილ მოთხრობებსა და პიესასაც შეხვდებით, რომლებმაც ერთი ციკლის ქვეშ მოიყარა თავი: „წარსულში ჩადენილი ლიტერატურული შეცოდებანი“.   როლებიც გამუდმებით იცვლება: 80-ს მიტანებული წიგნის მთავარი პერსონაჟი ხან მახვილგონიერი დამკვირვებელია, ხან ეპატაჟების მაძიებელი ახალგაზრდა, ხშირად კი სოლიდური პროფესიული გამოცდილების დიპლომატი, რომელიც აქტუალურ საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ საკითხებზე სანდო და სიღრმისეულ ანალიზს გვთავაზობს, და ამის პარალელურად, იმავე ამპლუაში შექსპირისადმი მიძღვნილ ბრწყინვალე და ბევრისთვის დაუვიწყარ სიტყვას წარმოთქვამს შექსპირისავე სამშობლოში.   „ნაგერალა 80“ უხვად საზრდოობს გელა ჩარკვიანის, როგორც მეუღლის, მამისა და ბაბუის, ცხოვრებისეული „ივენთებითა“ და შტრიხებით. ამ შემთხვევაშიც ბუნებრივად მონაცვლეობს განწყობები: სევდიან ამბავს მხიარული შემთხვევა მოსდევს, მძაფრ პირად ტრაგედიებს დროის პარადოქსებით აღბეჭდილი მოგონებები...
16.95
პაპაჩემი ლევან ლეონიძე
1937 წელს, 44 წლის ასაკში დახვრიტეს ლევან ლეონიძე, გიორგი ლეონიძის უფროსი ძმა, რომელსაც ცოლი, მარია ჰოფმანი და ორი შვილი დარჩა – რვა წლის ლილი და ლევანი, რომელიც მისი დაპატიმრების შემდეგ დაიბადა.   პროფესორი ლევან ლეონიძე ევროპაში განათლებამიღებული მეცნიერი იყო. 1925 წელს გამოიცა მის მიერ შედგენილი „მესაქონლეობის ლექსიკონი“, რომელსაც საუკუნის შემდეგაც არ დაუკარგავს მნიშვნელობა. ის სამეცნიერო საქმიანობას არამხოლოდ საქართველოში, არამედ გერმანიაშიც ეწეოდა – მუშაობდა კილის ბაქტერიოლოგიურ ინსტიტუტში და იმავე ქალაქში დააარსა მიკრობიოლოგიური ლაბორატორია.   სწორედ გერმანიაში ყოფნის დროს გაიცნო თავისი დიდი სიყვარული – მარია ჰოფმანი, რომელმაც სამშობლოში დატოვა მდიდარი, ყველაფრით უზრუნველყოფილი ოჯახი და, უამრავი წინააღმდეგობის მიუხედავად, ლევანს საქართველოში გამოჰყვა. არც მისი დახვრეტის შემდეგ დაბრუნებულა უკან – შვილებს ზრდიდა და ქმრის დაბრუნებას ელოდა – ვერ იჯერებდა, რომ ლევანი დახვრეტილთა შორის იყო.   ეს წიგნი, რომელიც ლევან ლეონიძისა და მარია ჰოფმანის დღიურებს, წერილებსა და მათ არქივებში აღმოჩენილ ბევრ ძალიან საინტერესო მასალას ეფუძნება, მკითხველს გულგრილს ვერაფრით დატოვებს და კიდევ ერთხელ შეახსენებს, თუ როგორ გამოაცალა რეპრესიებმა ჩვენს ქვეყანას ის ინტელექტუალური პოტენციალი, რომლის დანაკლისსაც დღემდე ვიმკით. „ისე თამამად მინდა გავზარდო, რომ დედაკაცი კი არ უნდა იყოს მხოლოდ, არამედ მაგარი და ძლიერ ნების მოქალაქე, რომლის უსამართლოდ დაჩაგვრა ვერავინ ვერ შეძლოს“, – თითქმის ასი წლის წინ წერს ლევან ლეონიძე თავისი გოგონას, ლილის შესახებ და ამ ერთი წინადადებითაც შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ, თუ როგორ ქვეყანას შექმნიდნენ და ააშენებდნენ ის და მისნაირი ადამიანები, ამის საშუალება რომ მისცემოდათ.
14.95
სამდინარო-საზღვაო ნაოსნობა საქართველოში
  ავტორი: თემურ ჩაჩანიძე   ეს წიგნი საქართველოში სამდინარო-საზღვაო ნაოსნობის 2500-წლიან გზაზე გვიამბობს, რომელიც მორში ამოჭრილი ნავებით დაიწყო და მექანიკურძრავიანი გემების აშენებით დასრულდა.   აქ შეხვდებით ჯერ კიდევ ნაკლებად ცნობილ ისტორიულ ფაქტებსა და მოვლენებს, როგორიცაა მდინარე რიონზე ვიკინგებისა და ოსმალების ხელმოცარული ლაშქრობები, ბრძოლა თურქ კონტრაბანდისტებთან კავკასიის სანაპირო წყლებში, მენავეობა-მეტივეობის დასაწყისი საქართველოში და რიონზე გამართული სანიჩბო ფლოტილიის საბრძოლო მოქმედებები ყირიმის ომის დროს – ეს ამბები წიგნში ქრონოლოგიური თანმიმდევრობითაა მოთხრობილი.   გამოცემაში ასევე გიამბობთ პროექტზე, რომელიც მტკვარზე პორტის გახსნას უკავშირდებოდა, სამგზავრო კატარღებზე, რომლებსაც საქალაქო ტრანსპორტის ფუნქცია უნდა შეესრულებინა და თბილისის ზღვაში მოცურავე სამგზავრო გემებზე, რომელთაც ტრაგიკული ბედი ხვდა წილად.
24.95
საშვი კონფლიქტის ზონაში
ავტრი: შორენა ლებანიძე   „წიგნი, რომელსაც პუბლიცისტიკით შეზავებული ავტობიოგრაფიული რომანისა და ისტორიული ესსეს ნაერთს დავარქმევდი, 90-იანი წლების ქართულ საზოგადოებაში არსებული ყველანაირი დაპირისპირების შესახებ მოგვითხრობს. ის თავს უყრის ერთი ჟურნალისტის თვალით დანახული აფხაზეთის ომის ქრონიკებს, პირად გამოცდილებას, შერწყმულს წლების წინანდელი ვითარების ხელახალ შეფასება-გააზრებასთან და გამდიდრებულს კონკრეტული ამბებით, ომის უშუალო მონაწილეებისგან აღებული ინტერვიუებით.   რა გვაიძულებდა სიცოცხლის გარისკვის ფასად ცხელი წერტილებიდან უახლესი ინფორმაციების მოწოდებას? პროფესიული აზარტი, ახალგაზრდული სითამამე, მიმდინარე პროცესებში აქტიურად ჩართვის სურვილი, რწმენა, რომ რეალობის ასახვა მხოლოდ ადგილზე ჩასვლით შეიძლებოდა. მოვლენა პერიფერიიდან და ეპიცენტრიდან არაერთგვაროვნად ჩანს. თუმცა, მთავარი, ალბათ, ფსიქოლოგიური ფაქტორი იყო: ომის ბაცილა სისხლში გვქონდა გამჯდარი და მოსვენებას არ გვაძლევდა. ამიტომ ჩამოსვლას ვერ ვასწრებდით, კვლავ გზას ვადექით. დანჯღრეული ავტობუსით, სატვირთო მანქანით, ტრაქტორით, სამხედრო „ვილისით“, ანდა სულაც ფეხით მივიწევდით ყოველ ოთხას-ხუთას მეტრში მოწყობილი ერთი ბლოკსაგუშაგოდან მეორისკენ.   ყველაზე მნიშვნელოვანი – თუნდაც საქართველოს უახლესი წარსულის მკვლევარებისთვის – შეიძლება იყოს ერთი რამ: „საშვი კონფლიქტის ზონაში“ ისტორიული პირველწყაროა.“
14.95
უკრაინული დღეები 2
ავტორი: ბექა ქურხული   „ბექა ქურხული პარადოქსებით სავსე ადამიანია. ერთი მხრივ ისე, როგორც მის დედას, შესანიშნავ ქართველ მწერალ ლეილა ბეროშვილს უნდოდა, „რაფინირებული ინტელიგენტი“ და განსწავლული ინტელექტუალია, მეორე მხრივ ქართველი მთიელი, ფეთქებადი წარმართი, შარი და ბუნტისთავი. მას განსაცდელის და ხიფათის დროს ირონიული ღიმილი დასთამაშებს სახეზე (მინახავს) და ქუჩაზე გადასვლისას პანიკას ძლივს იკავებს. შეუძლია შეუვალი და მკაცრი იყოს (ესეც მინახავს) და ხანში შესულ ქალს, რომელიც ქუჩაში ვიოლინოზე დაკვრით შოულობს სარჩოს, ყველაფერი მისცეს, რასაც ჯიბეში იპოვის. ერთი რამ არის უდავო – ბექას მწერლური ნიჭი. ამის დასტურად მრავალ ლიტერატურულ პრემიაზე უფრო მისი მრავალრიცხოვანი და მრავალენოვანი მკითხველის სიყვარული მოწმობს. და კიდევ ერთი – ბექა ქურხული შეიძლება ცდებოდეს, მაგრამ შეუძლებელია ტყუოდეს. სულ ეს იყო. დანარჩენს წიგნში წაიკითხავთ“, – გიორგი (გოგა) ჭყონია
24.95
ქართული მატრიცა
ავტორი: ზაზა ბიბილაშვილი ზაზა ბიბილაშვილის პუბლიცისტური კრებული „ქართული მატრიცა“  საქართველოს უახლესი ისტორიის ერთგვარი შეჯამება, დავიწყებული წარსულისა თუ დასავიწყებლად განწირული აწმყოს გადააზრების მცდელობაა. ავტორს ზედაპირზე ამოაქვს ყველასათვის ნაცნობი, მოყირჭებული პრობლემები და მათი გადაჭრის ახლებურ პარადიგმებს გვთავაზობს, რომელთაგან მთავარი საკუთარი წარსულის მცოდნე, კრიტიკულად მოაზროვნე, თვითრწმენით აღსავსე მოქალაქის არსებობაა.    ვინაიდან დასახულ გზათა უმეტესობა ხანგრძლივ „მოგზაურობას“ გულისხმობს, ბევრი ალბათ იტყვის, რომ ახლა ამის დრო არაა და ჯერ სხვა, უფრო აქტუალური, პრობლემებია გადასაჭრელი, თუმცა ეგებ სწორედ ამგვარი რეფლექსიის ნაკლებობა განაპირობებს შეცდომების მუდმივ გამეორებას და ყბადაღებულ „ერთ წრეზე ტრიალს“? იქნებ სწორედ ახლაა ამის დრო?    ისტორიული მეხსიერება – და მისი კონტექსტუალური გამოყენების უნარი – სწორედ ის იარაღია, რომელიც, ავტორის აზრით, გვაძლევს შანსს, გავარღვიოთ ბოლო ათწლეულების „მოჯადოებული წრე“ და გავაღწიოთ სამშვიდობოს – იქ, სადაც ნიჰილიზმსა და შეგუებას წარმატებისა და გამარჯვების მოლოდინი ჩაანაცვლებს
14.95
ქართული ფილმი. ფოტოისტორიები, კულისები, ქრონიკები
ავტორი: გურამ წიბახაშვილი ქართული კინო 100 წლისაა და მასზე, ისე როგორც საქართველოზე, ბევრი მითი არსებობს. ამ მითებს განაპირობებს, ერთი მხრივ, ქვეყნის თავისებურება, მეორე მხრივ, კინემატოგრაფიის მაგიურობა.   კინო ვიზუალური ხელოვნებაა და, როგორც ხელოვნების სხვა მიმართულებებს, მასაც სჭირდება ფოტოგრაფია. ფოტო – არა როგორც რეკლამა, არამედ კინოზე მუშაობის ასახვის შესაძლებლობა, „მაგიაში“ მოხვედრის გზა. ხშირად ასეთი ფოტოსურათები უფრო თვალნათლივ აჩვენებს კინემატოგრაფიაში მიმდინარე პროცესებს.   ეს წიგნი „კინოფოტოსურათების“ შეგროვებისა და ქართულ კინოზე კიდევ ერთი „მითის“ შექმნის მცდელობაა.  
99.95
ღია კარის ქვეყანა
ბექა ქურხულის ახალ წიგნში თავმოყრილი ესეები, ბლოგები და წერილები ჩვენი უახლესი წარსულის გარდამტეხი, საბედისწერო მოვლენების რეტროსპექტივაა. წიგნს სიმძაფრეს ისიც მატებს, რომ ავტორი (მწერალი და პუბლიცისტი) არა მხოლოდ დამკვირვებელია, არამედ ამ მოვლენების უშუალო მონაწილე.   სუბიექტურ, ემოციურ შთაბეჭდილებებს ღრმა და რაციონალური ჭვრეტა ენაცვლება, რომელიც გლობალურ ეიფორიაში მოხვედრილი ქვეყნის ეროვნულ და სულიერ ფასეულობებზე დააფიქრებს მკითხველს.
10.4